Blunderen

Sommige van jullie weten het, ik hoor tamelijk slecht, vooral als er meerdere mensen tegelijk praten, of ik de spreker niet aan kan kijken, in een rumoerige omgeving, of als een vrouw een zachte stem heeft.

Over het algemeen lukt het me heel goed uit houding en zinsverbanden het vertelde verhaal, of de vraag te halen, al zeg ik toch nog wel eens ja, als het nee moet zijn en viceversa.

Het zal wel erfelijk zijn, bijna de hele familie aan moeders kant, kampte ermee.

Wellicht is een hoorapparaat een oplossing, maar zoiets stel je vaak uit, ik ook dus.

Afgelopen zondag waren we in Grave, we dachten dat de waterfeesten die dag waren.

De auto hadden we nogal een eindje van het centrum verwijderd, geparkeerd en het viel wel op dat het tamelijk rustig was.

Op de hoek van een plein stond een oude vrouw met een hondje, een beetje verwezen keek ze om zich heen, ondertussen bleven haar handen schudden, meer dan waarschijnlijk de ziekte van Parkison.

Ger vroeg aan haar; zijn de waterfeesten vandaag?

De vrouw keek hem aan en haalde haar schouders op, dus toch maar aan iemand anders gevraagd.

Zondag 19 augustus, zijn de waterfeesten, we waren dus een week te vroeg.

Ik besloot om op een bank te gaan zitten, terwijl Ger de auto haalde, iets verderop was de vrouw met haar hondje gaan zitten.

Heb jij je arm gebroken vroeg ze?, na een blik op mijn ingezwachtelde arm.

Nee, zei ik, ik heb lymfoedeem, vandaar die zwachtel.

Even was het stil, toen vroeg ze; welke dag is het vandaag?

Zondag zei ik, kijk maar, alle winkels zijn dicht.

Arme vrouw dacht ik, waarschijnlijk ook altzheimer.

Hoe komt dat dan, dat vocht in je arm was de volgende vraag en ik vertelde dat ik geopereerd was aan borstkanker en een okselkliertoilet had gehad, Oh, was het enige wat ze nog zei, maar ik kon bijna de radertjes horen draaien.

Op dat moment kwam Ger aanrijden en ik zei gedag tegen de vrouw.

Ik had al een been in de auto toen ze iets zei en ik verstond; Mag ik mee?

De hitte steeg naar mijn hoofd en ik bracht uit, nee hoor dat kan niet!

Ze stond op, haalde diep adem en gilde;

Ik zei; Sterkte ermee!

Wellicht toch tijd om naar de audicien te gaan!

 

Op een dag stond er een jongenman in het midden van zijn dorp en beweerde dat hij het mooiste hart had van de hele vallei. Een grote menigte had zich om de jongeman verzameld en ze waren het allemaal met hem eens, zijn hart was perfect. Er zat geen schrammetje of wond in zijn hart en ze waren het er allemaal over eens dat het het mooiste hart was wat ze ooit gezien hadden. De jongenman was er erg trots op en pochte nog meer over zijn mooie en perfecte hart.

Op een dag verscheen er een oude man vanuit de menigte en zei "Waarom is jou hart niet zo mooi als de mijne." De menigte en de jongeman keken naar het hart van de oude man. Het sloeg krachtig, maar het zat vol lidtekens en er waren plaatsen bij waar er stuken uit waren gehaald en andere stukken waren in gezet, maar deze stukken paste er niet mooi in, de hoeken waren rafelig. Er waren plaatsen bij waar hele stukken miste uit zijn hart. De mensen keken verbaasd - hoe kun je zeggen dat je hart aller mooiste is dachten ze?

De jongenman keek naar het hart van de oude mans en zag de staat waarin het verkeerde en lachte "Je maakt een grapje," zei hij. "Vergelijk jouw hart eens met de mijne. Die van mij is perfect en de jouwe is een puinhoop vol lidtekens en scheuren." "Ja," zei de oude man, "jouw hart ziet er perfect uit, maar ik zou niet met je willen ruilen. Kijk" sprak hij, "elk lidteken vertegenwoordigt een persoon aan wie ik mijn liefde heb gegeven - ik scheur een stukje uit mijn hart en geef het, en vaak geven ze me een stukje van hun hart aan mij terug om zo de lege plaats op te vullen. Maar de stukken zijn niet precies hetzelfde. Ik heb gerafelde hoeken, dat ben ik met je eens, maar het herinnerd me er aan dat we de liefde met elkaar hebben gedeeld. Soms geef ik een stukje van mijn hart weg en heeft de ander me geen stukje van zijn hart terug gegeven. Dat zijn de lege gaten - het geven van liefde is een risico. Ook al zijn die gaten in mijn hart pijnlijk, ze blijven open. Het herinnert me er aan dat ik ook liefde heb voor deze mensen en ik hoop dat ze op een dag zullen terug keren en het gat zullen opvullen. Zo," zei hij "zie je nu wat echte schoonheid is?"

De jongenman stond geheel roerloos met tranen die over zijn wangen rolde. Hij wandelde naar de oude man toe en greep in zijn perfecte hart en scheurde er een stuk uit. Hij offerde het aan de oude man met trillende handen. De oude man nam zijn offer aan, plaatste het in zijn eigen hart. Hij nam een ander stuk uit zijn hart en plaatste het in de wond van het hart van de jongenman. Het paste wel niet perfect, er zaten wat rafels aan, maar de jongenman keek naar zijn hart, niet meer perfect, maar mooier als voorheen, omdat de liefde van de oude man nu ook door zijn hart stroomde. Ze omhelsde elkaar en wandelde zij aan zij weg.

*************************************

Bestraling

 

Dag 1, 7 mei 2007-05-07

Na een ongekende periode van droogte en hoge temperaturen, viel hier de eerste regen na lange tijd.

De hemel huilt, een voortdurende stroom minuscuul kleine druppels maken de wereld grauw en grijs, al doet het gras zich tegoed en wordt het weer heldergroen.

Vanmorgen al heel vroeg op, de taxi komt om 7.40 uur.

De probotica in een glas lauw water gestrooid en een half uur wachten met eten, wel een paar koppen koffie en een paar sigaretten.

De probotican smaakt nergens naar, voor die prijs hadden ze het toch wel wat lekkerder mogen maken, 38 euro voor 30 zakjes is niet niks.

Het hele ochtendritueel van tabletten, spuiten, eten, nog meer tabletten( waaronder de antibiotica), begint weer.

Om 7.50 uur kwam daar eindelijk de taxi.

Het onleesbare handschrift had ervoor gezorgd dat de chauffeur in de Eksterstraat stond, ipv de Evertsenstraat.

Toen was het ook nog eens erg druk op de weg, volop caravans en vrachtwagens. Je zult nu maar op vakantie gaan!

Bij het ziekenhuis aangekomen was er geen tijd meer om te roken, dus gingen we gelijk naar beneden( deze eerste keer was Ger meegegaan, heel fijn.

Aan de balie kreeg ik de lijst met alle volgende tijdstippen en gelukkig is er geen een meer voor 9.00 uur.

Deze eerste 8 plaatselijke bestralingen vinden plaats in Juna, de daaropvolgende 25 bij Rhea.

Woensdag 20-6 krijg ik de laatste.

Eerst maar even naar het toilet, gelukkig is de diaree een stuk minder, je moet er niet aan denken dat……

Ger mocht mee de bunker in en men legde vooraf alles nog eens uit.

Toen ik eenmaal op de tafel lag, was men lang bezig met me goed te leggen, er werden weer wat lijnen gezet en het wachten was op de dokter, die de eerste keer altijd meekijkt.

Mede door de ontsteking heb ik geen oefeningen meer gedaan met mijn arm, dus deze begon behoorlijk pijn te doen.

Nadat de dokter was verdwenen wilde men de eigenlijke bestraling starten, mooi niet dus.!

De computer sloeg gewoon op hol, maandagblues wellicht?

Of zou hij niet zoveel licht gewend zijn?

Boven mijn hoofd hing een tekening van twee handen die elkaar tekende, tegen de tijd dat ik klaar ben, zal ik hem wel kunnen natekenen.

Er moest een technicus komen, om de computer na te kijken en men vroeg of ik kon blijven liggen, nee dus.

Men liet de tafel zakken en ik stapte af, deed mijn hemd weer aan, het blijft vreemd om daar als enige met ontbloot bovenlijf rond te lopen.

Het behandelplan met foto’s lag op tafel en we hebben dat eens bekeken.

Eigenlijk wel een groot gebied gaan ze bestralen.

De computer was weer klaar en ik mocht weer plaats nemen en in de houding gaan liggen.

Met behulp van uit de wand schijnende groene lampen, kreeg men mij weer exact goed liggen.

Opeens was iedereen weg en er klonk een zwak geluidje, ik voelde, zag en rook niets, 30 sec duurde dit eerste stukje.

De machine draaide en de stem uit de intercom vertelde dat het tweede en laatste deel voor vandaag zou beginnen.

Miek was klaar.

Buiten gekomen zat Bas( de taxichauffeur al te wachten.

Eerst even een paar hijsen.

Om 10.10 uur waren we weer thuis.

Exact 2.5 uur waren we weg geweest, hopelijk loopt het morgen wat soepeler.

Vanmiddag naar therapie en morgen om 8.50 uur staat de taxi weer hier.